Piiz

Pazar, dağınıklık ve "piiz" günüdür bizim raconumuzda. Ayaklar uzatılır. Biralar söylenir. Dedikodu başlar... Saç dağınık, baş dağınık, kafa desen tamamen düzensiz: "Yahu sen kimin dedikodusunu yapıyorsun e kızcağım?"

İşte, utanmazız biz!

Hele ki yaz geldi mi daha da utanmazız... Ama kötü dedikodu değil bizimkisi; en fazla "Ruh hastası," deriz bir ruh hastasına... Hatta teşhisini de koyabiliriz... Tamamen bir meslek hastalığı haline gelmiş analizleme çılgınlığını böyle doyurabiliriz. Yazık bize de. N'apalım yani? Kimse kusura bakmasın! Böyle devam edeceğiz.

Gene oturduk bugün, gene güldük, gene yedik, içtik, söyleştik. Kimsenin bir derdi yoktu. Şükrettik.

Ben şükrettikçe Ebru kızdı, Ebru kızdıkça Ayşegül güldü, Ayşegül güldükçe ben kahkaha attım. Böyle uzadı gitti. Dingin ve rehavet dolu bir pazar. Sıcak, hafiften rüzgarlı bir yaz günü! Bugünün renkleri haddinden fazla güzeldi. Hem de benim gözlüklerim vardı: Fendi! Oy aman hanfendiyim, hanfendi.

Pek hoş, pek neşeli bir gün... "Hop, hop..." dedim "Hop, hop..." Güldüm de dolandım durdum kahkahaların arasına. Sonra kahkahalar diğerlerine çarpttı, ağızlarında büyüdü sözcükler. Uçuştuk öyle... Bir cümleden diğerine.


Böyledir bizim sohbetimiz. Nereye varacağı asla belli olmaz. Aşktan girer, asma yaprağından çıkarız, oradan Havva Anamızın edep yerlerine takılırız. Azıcık hafifmeşrep, sonra da kalender, sonra birden kazulet... "Eee, ne oldu birden? Yak sigara işte, yine gül aniden." Güleriz...
Pek bir âlemiz.