Meşruiyet

ben bazen bir bakıyorum ki ağzımda sütbeyaz bir ruj seni öptükçe gökyüzü oluyorsun. demek ki düşümdeyim,
demek ki:
gene bir vadi, ucunda deniz mesela,
kendimi kaptırdım mı kaybolduğum sözcük aralıkları sanki ve "hey be hey! hain güneş,". ve düş göz yakıyor.

ne yapayım ben? ne yapayım?

- dudağıma gökyüzü akıyor.
- ayvalar sararmalı.
- sararmamalı.
- dudağıma gökyüzü akıyor.

ne yapayım ben? ne yapayım?

sonra aniden, "artık ayvalar sararmalı." diyorum, sen de durup durup "sararmamalı," diyorsun. o sırada aslında tüm sonbaharlar aklımdan geçiyor benim uğultulu bir rüzgarla, ama beraber delirebilmenin sevincine dalıvermişim, unutmuş, unutkanım dizlerinde...

hem, ben bir incirin ağzıyla konuşuyorum seninle: gökyüzünde dallarım, parmak uçlarımda mavilikler. sana dokunuyorum. dokundukça bir laciverte kesiyorsun ki nazarlar değmesin: yüzbin yıldızın aşkından korkuyor gece!

derken, asla ama asla, yani pratikte,
bu dünyada varolamayacak bir nesne
yaklaşıyor üstümüze. gökyüzünü çalıyor allahın uzaylısı:
düş işte!

ne yapayım ben? ne yapayım?
sevişmek meşru değilmiş samanyolunda,
hatta bu evrende.