Meteorolojik Gerçeklere Düğümlü Yaz Günü Uçuşmaları

istanbul'da yazın hava kararırken gök derinden kızıla çalarsa ve günbatımı uzun sürerse, bilin ki ertesi gün çok ama çok nemli olacaktır. benim yaşadığım yerden bakınca görünen, apartmanların koyu gölgeli sansürüne yenik düşen sarayburnu manzarasına fon olan gurup da aynen de yukarıdaki satırlarda kaleme aldığım gibiydi bugün. olgun şeftali derisi kırmızısı vardı göklerde.

bir gün daha bitmiş, bir güneş daha batmıştı. nasıl olsa yarın yenisi doğacaktı. doğacak mıydı? o doğsa da doğmasa da, bir plan daha yarın hazır olacaktı. bu kesindi. bir toplantı yapacaktık. bu daha da kesindi. güneş doğmuş gibi kendimizi bile kandırabilirdik. hiç sorun değildi.

biz güneş doğsa da doğmasa da plazalarına koşan, kendini o dev kovanlara koşma zorunda hisseden yeni bir tür sınıftık. sistemin yeni elemanlarından, belki işkoliklerindendik. genelde depresiftik, kendimizi sezdirmemeye özen gösterirdik. laf aramızda, ayaklansak dünya yerle bir olurdu. sistem çökerdi. ama kimse bunu yapmıyordu. ayaklanarak bir şey çözülmezdi, evet.

tam tersini yapmalıydık:

yarın borsada, bankada, ajansda, genel müdürlükte, şubede, ofiste, her yerde ama her yerde çalışan o insanların yataktan çıkmayı reddedip işe gitmediğini düşünün... ne harika olur! kimsecikler ayaklanmıyor, sadece yatıyor ama her şey yerle bir: ve nasıl da insanın keyfini yerine getiren bir düşünce bu!.. (küçük huzurlu anarşist bir balon, öyle ki içimi gıdıklıyor aklımın kıyısından uçarak geçince.) bir gün birileri bir olup böyle bir şey yapmalı.

*bu günlerde
işhanlarını özledim. diplerindeki çay ocaklarını, diafonları ve pulları. yapay deri kaplı metal bacaklı sandalyeleri de unutmamak lazım. rüyamda galvaniz kepenklerin sesleri var, tangır tungur. çok hızlı geçti hafta.