İş Çıkışı

işten çıkıp, az yürüyünce çocukluk arkadaşımı oğlunu bebek arabasına bindirmiş gezdirirken gördüm. oğlanın elinde dişfırçası vardı, pek deli duruyordu... yüzüne doğru eğilip "meks!" diye çığlık atan beni sevmedi. gariptir ki, benim bu bağırtımı ve yüksek ses tonumu çocukluk arkadaşım önemsemedi. hatta meksali'nin tavrını garipsedi, "neden huysuzlandı şimdi bu?" diye söylendi. sanırım ben çocukluğumdan beri çok sesli ve garip tavırlıyım. ama napayım, bu beni kendi içimde sakin kılıyor. (bakınız, hemen kendime yonttum: "deliye bak!") neyse ne diyelim? sorifordiinkonviniyıns. ya da marina'nın sık sık dediği gibi: sorifordiinkonviyınt.

mühim olan:

-güzel oluyor böyle çocuk gezdiren babalar görmek. seviniyorum.