Varlığın Kanepedeki Keşfi ya da Geceye Övgü

kırmızı kanepe hakkında neler yazsam hiç bilmiyorum. bu kanepe alındığından beri bir çok öyküye katıldı. bu hikayelerin bazılarının başlıkları ise şöyle: "verder veremem rövanş kupası", "istasyon çağrısı", "tren travması", "varoluş gribi". kendisinin eve geldiği günü çok net anımsıyorum. yağmurlu ve soğuk bir modoko gezisi sonrasında beğenmişlerdi bunu bizimkiler. sonra yastıklarının yapısından şikayetçi oldular hatta: yastıklar, fazla sertti... sergide görüp beğendikleri bu değildi. yine de onu hepimiz benimsedik ve kırmızı kanepe bir çok yanıyla benim de oldu. yine üzerinde duruyorum kendisinin. 14 yaşımdan beri özlemini duyduğum, şimdide varettiğimi hayal ettiğim komün hayatının bir parçası gibi bazen o. bazen bir kehanet gibi, kimi an ise çölde çay içmekler gibi oluyor. seher vakti bir camii avlusu yalnızlığında, çoğunluk sabah uykusuna -allah'a olan inancı hayata olanınkinden çok daha az olduğu için- kıyamadığından namaza kalkmayan bir "ben"in çok erken olan şu halinin günahkar yüzlerini okşuyor. "dağınık saçların ortasında domates'i bulup uyanmak," ve "evkedisine leopar lagedema'dan bahsetmek" eylemlerinin hepsine tanık. fincan fincan içilen karadelik kahvelere de ortak, uslanmayan tütüne de. sonra, en derinlerimdeki bir kısım kelimelerin en matruşka hallerine tanıklık ediyor. ve ben saatler akıp giderken, en çok senle onu özlüyorum. elbette bu durum, özlemeyi başarabildiğimde ancak gerçekleşiyor. işte o zaman, kimonoların hepsini birer birer çıkarıp, sana şu ellerimle çin portakalları soyuyorum. çekik gözlerimi elbette mesailer boyunca alafranga renklere boyayıp, kendi küçük dünyama bakmak durumunda kalıyorum. yine de, hepsinin sonunda lafı alıp çırılçıplak başucuna koyuyorum. sen de hemen bir yalan uyduruyorsun... içinden nehir geçirdiğim herhangi bir zamana düştüğüm için; duymuyorum. kırmızı kanepenin kalbinin sesi var sadece: dumaduma dum!