Varsayım

Kendimi izimi kaybettiğim zamanların birisinde Siyah İspanyol Caddesi'ne çıkıp Schottentor'a yürürdüm. Oradan hat değiştirerek U1 metrosuna geçer, Karlsplatz'ın Opera çıkışından yeryüzüne çıkardım. Genelde akşam olurdu ve Opera binasının çatısındaki kanatlı atların üstünde mor mor bulutlar uçuşurdu. Kaertner Caddesi boyunca yürür, Stephansdome'a varır, içeri girer bir mum yakardım. Bazen para verirdim yaktığım mum için, bazense vermezdim. O zamandan beri girdiğim hiç bir kilisede mum yakmadığımın ya da dua etmediğimin şimdi farkına varıyorum... Ne ilginç.

Gene böyle bir akşam vakti, yalnız ve kaçak bir şekilde Stephan Meydanı'na doğru yürürken yolumu bir adam kesti ve "Benimle bir içki içer misiniz?" dedi. Zamanım varsaydı tabii, kibarcaydı, Almancaydı... İçinde yaşadığım kentlerde konuşulan dilleri belli bir süreden sonra iyiden iyiye anlama alışkanlığımla ve şimdi unuttuğum lise Almancamla yanıt verdim adama. estutmihrlayhtaberihbin... Geç kalmıştım.

Spät? Öyle olmalıydım. Öyleydim mayneşatzyenmayneklaynebrötyen... Neye geç kaldığımı anlayamıyordum ama. O duygu sonra yapıştı üstüme... O geç kalmışlık. Atamadım...

Şimdi hala düşünür dururum: O serin nisan akşamı o adamla oturup bir şeyler içseydim Havelka'da, ne olurdu? Geç kalmamış hissetseydim kendimi o gün ve otursaydım orada?

Ama şöyle bir şey var. Ben sokakta bana "Bir şey içelim mi?" diyen adamlarla oturmam. O kadar delirmedim henüz... Çoğu insana ilginç gelebilecek ve benden beklenmeyecek moral değerlerim vardır kimi zaman.

Adam yerine kiliseyi ve Aziz Stephan'ı seçmiştim o gün de belki bundan kelli.

Geç kalmışlığın acısını kutsal bir kişiden başka birisi çözemez sanırım. Ondan da olmalı...

Kör inançlara sahibim ben.
Yaşayamıyorum bazen sadece bu yüzden.

Varsayım hepsi... Her bir şey. Ve Personal Jesus çalıyor WinAmp'te.