Mektup

dear leonard,

bazen öyle kelimeler geçip gidiyor ki içimden kendimi bir gar gibi hissediyorum. lokomotiflerin ardında yük katarları. bazen kelimeler o kadar ağır ki. bazen yolcular o kadar kalabalık. durup durup kendime bakıyorum, bu hallerime ve aslında "ben bir gar olsam alsancak garı olurdum" diyorum.

la part dieu olmazdım, olamazdım pardieu. gare de lyon da olmazdım, yeminbillah. west bahnhof da, yani umarım, inşallah...
peki ya alsancak garı? keşke...
çünkü o, tütün kokusu ve yasemin ve bir de asfalt. böyle kokardım ben de... hem, böyle kokmaya bayılırdım ve bir bafra içerdik beraber.

amin.

bir bafra içmeliydik beraber.
yaşasın!

şu saatler dokuzbuçukları göstermeliydi...
saat de nacar. tik. tak. buçuk. tak. dokuzbuçuk. tik. always the hours. tak!

bir bafra içip ayrılmalıydık. always the time.
merak etme, oradan banliyölere giden trenler kalkar. çok uzaklaşamazlar. and always the love... inşallah, maşallah ve bazen pek bir attila, ah:
"bulup, bulup; kaybetsem seni,"

bunu ben diyorum. duydun mu? all I want to say is that until this disease came on we were perfectly happy. ve eski mektuplardan, eski saatlerden yazıyorum şimdi. böylelikle bulup bulup kaybediyorum bizi. perfectly happy?

saatler ne kadar da uzun yalanlar, değil mi?

şimdi bir garım ben. gel, bekle bende onlar tiktakken üstümüzde.

öyle kelimeler geçer ve gider benim içimden. geç ve git istersen sen de.
karış lütfen şu ağır, kalabalık yolcu kelimelerime...

v.