Söz

Gün uzun türküsünü bitirdi
Karlı dallara yürüdü karanlık
Yalnızlık çekilmez bu vakit
Delirdi denizde yosun çayda balık
Gel artık
Gülten Akın, Çağrı

döndür gece bakan yüzümü, bir gece gibi ağır bakan şu yüzümü ve yüzümse beni unutma. hem bazen kışlar vardır, düşünemezsiniz, sabahlarında koca koca dolunaylar, bir kurt uğultusu nedense içeride, ve dışarıda hep denizler ve kenarında hep martılar: hah, hele martılar! her tüylerinde ayrı mı telaşlı şu yüzüm yani bir çıldırma mı ki bu çığlık çığlığa: beni bırakma! bunu mu dedim ben sana? demedim ama; döndür gece bakan yüzümü, bir gün gibi gibi dik bakan bu yüzümü ve eğer senin de gününse, mahşerse ve mızraksa, açlık da olsa, kan da, kıyamet de, zifiri bela da, beni beni unutma ve bugünleri de hemencecik cumaya boya, hadi yapsana. hem sadece benim için değil, tanrıaşkına! orhan için, veli için, deli için. marc için ve bella için. gezebileceğimiz tüm resimlerin adına, anlamına ve alaca sarhoşluğuna. kapılarım açık, artık gel de gir koynuma. sokulsana bana. böyle için için bulup, sarılsan ya sen bana...

oysa, şimdileyin bir katran gecenin sonunda, ağır ve ezgili bir şişenin dibindeyiz, bir sokağın başında, bir caddeden diğerine şair isimleriyle bağlanan. bundandır hep bulvarları dinleriz mösyö char, kestane ağaçları serilir rimbaud çıkmazında, numarasız koltukları uyur boyunlarımız. şu tren raylarını keser bir ayaz hemen türkçe ki ayları da büyümüştür çoktan o gerçek aşkların özlem fırtınalarından yaralı; ışığı derin, kışın buz aylalı. ben kendi kanına kanan gelincik ve işte böyle bir yanınla kavgamsın, bir sözsün; düşürmediğim bir kara, bir yanınla sadece dünya -o da ellerini koyduğun yer denli yörüngesinde, kendiliğinden ve özel mesela. ben seni böyle kelime kelime anlarım, cümle cümle düşünüp her anında...

çünkü, seni seni... ben seni "bi' yerde bildim"; ordan unutamam.