Gestalt

ağrılarımızı başkalarına bırakmamayı öğrenmemiz gerek. ağrı kesici değil de, ağrı yokedici olmak gerek. güçlü olmak ve ayakta kalmak için, geriye bakıp, neleri aştığımıza, neleri ardımızda bıraktığımıza iyice bakmak ve rüyalarımızdaki eli bıçaklı adamların yüzlerine tükürmek, onları kör etmek gerek. bıçakları kırmak, yok etmek... onların, içeriye batmış olan kendi kanımızdan paslanan zehirli ağızlarını topraklara gömmek gerek. barışmak ve arınmak. yüzlere su çarpmak: üç kere. burunlara su çekmek: üç kere. bir deniz duygusu edinmek böylece... barışıp böldüğümüz benlerin yaşamlarını bütünlemek gerek, bölmeden bütün kılmayı öğrenmek. bölünenin içindeki bütünlüğe varan noktayı görmek, bundan ders almak gerek...

içimiz kan ağlarken, sistemlerin anasına avradına küfür ederken, kabullenişin karanlık yanına yaslanmak çok kolay. kabullenişin karanlık tarafının sana yaslanması ve senden destek alması ve seni sömürmesi de. zaten ya sistem seni sömürecek, ya sen kendini. ancak anasına avradına küfürü bastığımız şeyin içinde kendin olmaya çalışabilmek belki de yapılabilecek tek şey. yapılabilecek en iyi şey: ben benim. üç kere! "ben benim," derken yanmak, kendi yangınımızdan sağ çıkmak gerek fazlalıklarımızı atarak...

yana yana mecusi olmanın mucizesine şaşacağımız vakitlere henüz zaman var. ve zaman izafi bir kaygı biçiminde sunulsa da, o geçen zamanın içeriğine bakmak gerek. yaptığımız işten bir felsefe çıkarabilmek; hayattan hem delicesine korkmak, hem de hiç korkmamak gerek. bu ikisinin arasındaki akıllara ziyan dengeyi bulmak gerek: zen.

hayatın mükemmel karmaşası içinde yapayalnızız, sade hayatla başbayız. yüreğimizin bağlandığı yerlerin dışında yok bu yalnızlığın çıkışı. olmayacak da. bu yüzden, tüm işlerin mantığını algılamak, etrafımıza karşı her zaman uyanık durmamız gerek. insan öğrenmek için yaşar; kendimiz için öğrenmemiz gerek... ve sonra, sonra bu zekayla, bu yürekle kanatlanmamız, kuşkuya kapılmadan, korkuyu yenerek durmamız gerek. böyle yapmalıyız ki; her şey güzel olsun. her şey güzel olsun ki, değişik kentlerin değişik kokulu rüzgarlarında başımızı göklere çevirebilelim... ve düşün dışında, gerçek olanı alarak korkusuzca düşlerimizi gerçekleştirelim.

aslında, işin özetinde bütünü korumak gerek. bütün bütünleri... zaten hep bir bütün olmaya uğraşmadık mı? söyle bana... söyle bana, herşeyi söyle ve kendini anlat, korkunu değil. ben buna çaba gösteriyorum. ve benim en sevdiğim kelime "integrity" şu ingiliz dilinde, biliyor musun? bir de, aslında hayatın anlamı bu yazının başlığında gizli... bu yüzden hadisene, bulalım! bunu ölüme bırakmayalım.