20 Haziran 2007

Pencere Önü

camdan bakıyorum bayım. yıllarca sırlı camlara baktım ve hep kendimi gördüm; çok sıkıldım. yıllar yılı kapı ağızlarında bekledim, kendimi kıvırdım: cenin oldum. sonra "kendime bakmaktan geliyorum," dedim ve bunu üç defa tekrarladım.

camdan bakıyorum. az önce namazı kılındı. biz saçımızda eğreti duran eşarplarımızı çekiştirdik. annem ağladı ve sadece o eşarpsızdı.

camdan bakıyorum bayım. tülbenti üstünde tabutun, kenarı oyalı. içim daralıyor; öğle kalabalığı çoktan dağıldı...

camdan bakıyorum. gömdüler. seni de, beni de gömecekleri gibi. "fatiha," dediler. sustum. gökdelenleri gördüm karşı kıyıda. gözümden bir yaş daha aktı, tüm ölülerime ağladım. ağlayamadıklarımın hepsine.

camdan bakıyorum. gökler mavi, hava sıcak. nasıl ölüyor bir insan; anlayamıyorum.

içim sıkılıyor. bayım, bu ayaklarım, ah yine ayaklarım ağrılı.

2 yorum:

  1. çok üzgünüm. ben de kendi ölülerimi hatırladığım için elbette. başın sağolsun.
    sevgilerimle.

    YanıtlaSil
  2. Biz de dün bir arkadaşımızı kaybettik Bayan Ç. Başınız sağolsun.

    YanıtlaSil