Pıtırcık

Yandaki Pıtırcık; nam-ı asıl "Petit Nicolas". Pıtırcık benim canım ne zaman sıkkın olsa yanıma aldığım küçük arkadaşlarımdan birisidir. Goscinny'nin kaleminden dökülmüş, Sempé'nin de çizgilerinden oluşan gerçek bir çocuk kitabı kahramanı! Bilirsiniz zaten...

İlkokulda, okula gitmediğim, çok hasta olduğum, korkunç ateşler içinde kıvrandığım zamanların, geçirdiğim havalelerin ertesinde annemin kucağıma bıraktığı bir dostumdur kendisi. Hastalığın, bin bir çabayla düşürülen -buz dolu bir küvete dahi sokulup çıkartılmıştım bir defasında- yüksek ateşin ardından içinde kaybolduğum bir dünyadan gelen kişi... Hastayken mi daha çok kitap okurdum çocukken pek hatırlamıyorum ama şimdi ne zaman kendimi kötü hissetsem, elim çocukluğumda okuduğum kitaplara gider ve bugün de öyle bir gün.

Raftan aldığım kitap "Pıtırcık Tatilde". Türkçe'ye çevrilen bütün Pıtırcık kitapları gibi, o da başarılı bir Vivet Kanetti çevirisi. Ben bu kitabı çocukken öyle çok sevmişim ki, kapağında duran Can Yayınları'nın kalpli logosu bana yetmemiş bir de gitmişim üstüne kurşun kalemimle kalpler çizmişim, "Çok güzel kitab!" diye yazmışım. Dikkat ediniz, kitap değil "kitab". Herhalde yazmayı yeni öğrendiğim, "baba" kelimesini durmadan "dada" diye yazdığım disleksik zamanlarımda yapmışım bu işi de! Ama bu sevda bitmemiş, bugünümüze kadar sürmüş. Şimdi de elime aldığımda kitabı, çocukken duyduğum aynı hazzı yaşıyorum, "Çok güzel kitab!" diye konuşuyorum kendi kendime işin komiği... Kimsenin olmadığı, kimseye tahammül edemediğim, o kuyulara diplere, hastalıklara düştüğüm zaman bir tek "Pıtırcık"a tahammül edebiliyor, gülüyorum.

"İyi ki varsın Pıtırcık! Ne güzel kitabsın!"