Versus

Sorun çok hayalci olmamdan kaynaklanıyor. Gerçekle hayal birbiriyle uyuşmayınca da üzülmemden...

Dramatik yaşıyorum ben hayatı. Film gibi olsun istiyorum. Meryl Streep oynasın falan benim yerime. Çeksinler kardeşim bunu da... Masalsılık katan filtreler kullansınlar, böyle renkler bağırsın...

Bazen aynaya baktığımda kendimi inanılmaz çirkin buluyorum. Filmlerin kendinelerine has bir mükemmelliği vardır ya, aktrislerin ve aktörlerin... Aynadaki yansımda onu arıyorum. Kaşımda sivilce çıkmış oluyor ama, ne bileyim yüzüm şişmiş oluyor bazen, gözlerim çökmüş...

Rüyaya yatıp, bilinçaltımın filmini izlemek istiyorum bolca. Böyle karışmasalar bana. "Neden uyuyorsun?" diye sormasalar. Sadece uyumama yardım etseler... Ya da şey yapsalar, film gibi davransalar, yaşadığım rüyaya benzese... Lyon'da dijitale geçtiğimizde neden rahat ettiğimi anladım ben. Ama o durumda da keşke klostrofobi olmasa...

Halamın bıyıkları olsaydı, amcam olurdu. Ve halamın bıyıkları hiç de yoktur. Zaten gelir o da birazdan. Yemek yeriz.

Akşam oluyor... Rüzgar esiyor. Cam açık.

İyi miyim?

İyiyim, iyiyim... Hoşum. Azimliyim. Yalnız fazla hayalciyim. Hayal yiyiciyim.