Doğdum.

bu gün hava kışa sevinmiş gibi: güneşli. bu gün benim doğumgünüm trilaylayli. dün geceyarılarına doğru gözlerimi kapamış giderken aslında olmuş benim ilk sancım annemin göbeğinde ama geç bir sabah kahvaltısına yetişmek istemişim de, bir sonraki vapuru beklemişim teknenin kazıntısı olarak sanki. gücük ay. şubat. beş. ben: 9 ay 10 günün sonu ve "I sometimes wish I'd never been born at all..." diyecek çok sonraları o geledurduğum evde freddie ve sanki o anda fonda çok istediğim "bohemian rhapsody", ve sonra izmir, mutfak, kırmızı çaydanlık, ayaklarının monte edildiği yerde, eniştemin dahiyane çivi çakmaları üzerine çatlaklar olan turuncu masada herkes yani babaannem ve pazen, ablam ve baklava desenli kazaklar, babam ve daktilo, babam ve cin, babam ve bir şeyler bazen ben olan, ama annemle hep mavi, mavi, mavi; yani benim annem ve tüm mavilerin geçmişi... bu doğumgünümde bir şeyi anladım ve bunu belirtmeyi deliler gibi isterim ki: maviden çıkıp bu kadar kara olmamın nedeni babamın matbaa mürekkebi lekeli elleri. yoksa ben: sadece kahvaltıyı mahveden bir bebek! sıradan kışın sıradan çocuğu. dışarıda yağmur, hatta daha güzel duracaksa sulu kar altında ayaz bir lodosla sallanmakta olan bizim 96 sokak. sonunda da tepecik sosyal sigortalar kurumu hastanesi...

{çok üzgünüm, kopuk çağrışımlarım var benim. haha, bir de köpüren kelimelerim! herşeyi yıkadım, pakladım sevgilim...}